วันนี้ไม่มีไรอัพ ขี้เกียจ.... - -"

ในตอนพักกลางวันของวันนั้น ชั้นก็ได้แต่หวังว่าพวกเค้าจะให้อภัยในสิ่งที่ชั้นทำไป แต่ชั้นตั้งความหวังสูงไปแล้วหล่ะ สิ่งที่ได้รับกลับมาคือ

นี่แกยังหน้าด้านมาที่นี่อีกหรอ....นันพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ขอโทษ

แต่ไม่มีเสียงตอบรับจากนัน จิ๊บเดินหลบออกไปเงียบๆได้ไม่เท่าไหร่ ตาก็รู้สึกร้อนๆเเละน้ำใสๆก็ไหลออกมาเป็นทางจากตา ไหลอาบแก้มและหยดลงบนผ้าเช็ดหน้าจนชื้นไปหมด ในช่วงวินาทีนั้น มันรู้สึกเหมือนโดดเดี่ยว ถูกทิ้งไว้ลำพัง

ไม่ได้ตั้งใจจริงๆนี่หน่า....

บางทีการพูดคนเดียวมันก็อาจช่วยให้ผ่อนคลายได้มั้ง หรือบางที มันอาจจะถึงเวลาที่ต้องหาเพื่อนใหม่แล้วก็ได้ แต่จะให้ชั้นตัดขาดจากเพื่อนเก่าได้อย่างไร มันผูกพันหน่ะ กับเพื่อนที่คบมาตั้งหลายปี...และหลายเดือน หลายสัปดาห์ หลายวัน นานทีเดียว....

นี่ นัน เราขอโทษนะ..

ขอโทษ ! มันทำอะไรได้เล่า

ก็เราขอโทษจริงๆนะ เราไม่ได้ตั้งใจอ่า

....

ก็ มันโกรธนี่หน่า...

คำตอบที่ได้รับกลับมาแทบจะเป็นเหมือนเดิมทุกครั้ง ความเงียบ นั่นคือคำตอบนั้นหรือ มีนอกเหนือจากนั้นมั้ย บทสนทนา มักจะจบลงด้วยความเงียบปิดประโยค มันน่าเศร้าเท่าไรนะ ที่เพื่อน ไม่สิ ตอนนี้มันอาจจะเป็นเพียงเเค่คนรู้จักเท่านั้น

และแล้ววันนี้ก็จบลงด้วยความเงียบเหมือนเดิม ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงจากหน้ามือเป็นหลังมือโดยสิ้นเชิง ทำไมหล่ะ...ขอโทษไปจนไม่รู้กี่สิบครั้ง มันชดเชยไม่ได้เลยหรือ มันจบแล้วสินะ สำหรับวันนี้...ชั้นนั่งพิงเสาสีขาว เจ้าเสาต้นนี้มันคงไม่ต้องรับรู่อะไรเลยสินะ น่าอิจฉาจัง....ลมอ่อนๆพัดมาเหมือนปลอบใจ แต่นั่นมันไม่ได้ช่วยอะไรหรอกนะ ชั้นหลับตาลง ภาพในอดีตเรี่มปรากฏขึ้น

เรี่มตั้งแต่เป็นเพื่อนกับกล้วย วันนั้นคุณครูหยิบหนังสือคาถาเล่มเล็กของแฮร์รี่ พอตเตอร์มาจากกล้วย และแกล้งเสกให้ทุกคนหลับ...กะแค่เด็กป.4 ก็เล่นไปตามทำนอง ชั้นเองก็มีหนังสือเล่มนั้น และเสกคาถาสกัดกั้น มันน่าสนุกที่คนอื่นแกล้งหลับ แต่เราตื่นอยู่คนเดียว และเมื่อเสียงกรี่งดัง ชั้นก็เดินไปหากล้วย..และวันนั้น เราก็เป็นเพื่อนกัน

เราและเก้า ซึ่งเป็นเพื่อนของกล้วยก็ได้มาเป็นเพื่อนชั้น สนุกมากเลย ถ้าจำไม่ผิด ดิจิไวต์ ของเล่นในเรื่องดิจิมอนนั่นแหละ ที่ชั้นชอบเอามาโรงเรียนมาต่อสู้กับเรน ชนะบ้างแพ้บ้าง เฮฮาตามประสาของเด็ก ช่วงนั้น ดิจิไวต์ของชั้นเป็นสีเหลือง รุ่นที่2 ดิจิมอนจึงต่างจากเครื่องของเรน ซึ่งเป็นรุ่นที่1 สีเงิน สวยนะ อยากได้ แต่ก็พอใจของตัวเองแล้วหล่ะ

คนต่อมารู้สึกจะเป็นเจเจกระมั้ง ชั้นก็ชอบกวนเจเจไปเรื่อย ต่อมาเจเจก็ไปเล่นกับเคียวอีกชั้นนึง ชั้นก็ได้รู้จักเคียว และพวกเขาก็ตั้งฉายาให้ชั้นว่า ตัวสร้างบรรยากาศ เพราะอะไรหน่ะหรือ ก็เวลาที่ชั้นไปกวนเขาหน่ะ สองคนนี้ก็จะมาวิ่งไล่แตะ แต่คนที่โดนแตะหน่ะ วิ่งซะหอบเชียว

พูริน แตง จิ พี สมาชิกกลุ่มลูซิเฟอร์ พูริน น่ารักดีนะ แตง เจ๊คนนี้ค่อนข้างจะโหดๆ จิ คนนี้ใจดีม๊ากกกก ส่วนพี ขี้งอนไปหน่อย แต่ก็เพื่อนชั้นแหละน่า...

คนต่อมา ก็รู้สึกจะเป็นพวก สาม แนท เมย์ และอีกหลายๆคนต่อมา ในบรรดานี้ สามน่ารักที่สุด และชั้นก็ได้รู้ว่า เพื่อนของชั้นทุกคนดีๆทั้งนั้นเล้ยยย

นัน....เพื่อนที่ดี...นะ เป็นเพื่อนกันไม่ถึงครึ่งปี เราก็เป็นศัตรูกันเสียแล้ว น่าเศร้า เพื่อนคนนี้ ชั้นขอโทษเป็นพันๆครั้งได้แล้วมั้ง เฮ้อ....

อ้อ...มีอีกนะ เหมี่ยว กับ วี เหมี่ยวหัวดีนะ เรียนเก่งด้วย วีนี่ชั้นไม่ค่อยจะได้รู้จักเท่าไหร่ แต่ก็ดีใจดีมีวีเป็นเพื่อน....มีอีกหลายคนที่ชั้นไม่ได้เอยถึง แต่ก็ขอบคุณที่เป็นเพื่อนชั้นนะ

edit @ 2005/07/27 17:55:27